اختلال ارگاسم و چه عواملی باعث اختلال ارگاسم می شود؟

اختلال ارگاسم عارضه ای است که هنگامی رخ می دهد که کسی در رسیدن به ارگاسم مشکل دارد. این دشواری حتی در موارد تحریک جنسی زیاد و جنسی کافی نیز رخ می دهد. هنگامی که این وضعیت در زنان رخ می دهد، به عنوان اختلال عملکرد ارگاسم زنان شناخته می شود. مردان همچنین می توانند اختلال ارگاسم را تجربه کنند، اما این نوع بسیار کمتر مشاهده می شود. در ادامه این متن برای شما شرح می دهیم اختلال ارگاسم به چه دلایلی ایجاد می شود و چه راه هایی برای درمان آن وجود دارد.

ارگاسم چیست؟

ارگاسم احساس شدید رسیدن به اوج لذت جنسی در هنگام تحریک است. از نظر شدت و مدت می توانند متفاوت باشند. ارگاسم می تواند با تحریک جنسی کمی هم اتفاق بیفتد، اما گاهی در برخی افراد تحریک بسیار زیادی برای رخ دادن آن لازم است.

بسیاری از زنان حتی پس از تحریک جنسی زیاد نیز در رسیدن به ارگاسم مشکل دارند. مطالعات نشان می دهد اختلال عملکرد ارگاسم 11 تا 41 درصد از زنان را تحت تأثیر قرار می دهد. اختلال ارگاسم به عنوان آنورگاسمیا یا اختلال ارگاسم زنانه نیز شناخته می شود.

چه عواملی باعث اختلال ارگاسم می شود؟

تعیین علت اصلی اختلال ارگاسم دشوار است. زنان ممکن است به دلیل عوامل متعدد جسمی، عاطفی یا روانی در رسیدن به ارگاسم مشکل داشته باشند. عوامل موثر در این عارضه شامل موارد زیر است:

• سن بالا

• مشکلات پزشکی زمینه ای، مانند دیابت

• سابقه جراحی های زنان، مانند برداشتن رحم

• استفاده از داروهای خاص، به ویژه مهارکننده های انتخابی جذب مجدد سروتونین (SSRI) برای افسردگی

• اعتقادات فرهنگی یا مذهبی

• کمرویی

• احساس گناه در مورد لذت بردن از فعالیت جنسی

• سابقه تجاوز و سوء استفاده جنسی

• شرایط بهداشت روانی، مانند افسردگی یا اضطراب

• فشارهای روحی

• عزت نفس پایین

• مسائل مربوط به روابط، مانند تعارضات حل نشده یا عدم اعتماد به شریک جنسی

گاهی اوقات ، ترکیبی از این عوامل می تواند رسیدن به ارگاسم را دشوار کند. ناتوانی در ارگاسم می تواند به پریشانی منجر شده، که خود ممکن است دستیابی به ارگاسم را در آینده دشوارتر کند.

علائم اختلال عملکرد ارگاسم چیست؟

علامت اصلی اختلال عملکرد ارگاسم، عدم توانایی در رسیدن به اوج جنسی است. زنانی که دچار اختلال عملکرد ارگاسم هستند ممکن است در حین مقاربت جنسی یا خودارضایی در رسیدن به ارگاسم مشکل داشته باشند.

انواع اختلال ارگاسم

چهار نوع اختلال عملکرد ارگاسم وجود دارد:

• آنورگاسمي اوليه: وضعيتي كه در آن هيچ گاه ارگاسم را تجربه نكرده ايد.

• آنورگاسمی ثانویه: مشکل رسیدن به ارگاسم بعد از مدتی ایجاد شده و قبلا وجود نداشته.

• آنورگاسمای وضعیتی: شایع ترین نوع اختلال عملکرد ارگاسم است. این حالت زمانی اتفاق می افتد که فقط در موقعیت های خاص، مانند رابطه دهانی یا استمنا، می توانید ارگاسم را تجربه کنید.

• آنورگازمی عمومی: عدم توانایی در رسیدن به ارگاسم تحت هر شرایطی، حتی زمانی که بسیار تحریک شده اید و تحریک جنسی کافی است.

اختلال ارگاسم چگونه تشخیص داده می شود؟

اگر فکر می کنید اختلال عملکرد ارگاسم دارید، باید یک قرار ملاقات با متخصص یا ماما خود بگذارید. آنها قادر به تشخیص وضعیت شما و ارائه یک برنامه درمانی مناسب خواهند بود. کمک گرفتن از پزشک بهترین روش برای اطمینان از لذت کامل دوباره از فعالیت جنسی است.

در هنگام ملاقات، پزشک در مورد سابقه جنسی شما سوال می کند و معاینه فیزیکی را انجام خواهد داد. پاسخ ها و نتایج این ارزیابی می تواند دلایل اصلی اختلال عملکرد ارگاسم را نشان داده و می تواند به شناسایی سایر عوامل موثر در وضعیت شما کمک کند.

اختلال ارگاسم چگونه درمان می شود؟

درمان اختلال عملکرد ارگاسم به علت بیماری بستگی دارد. شاید لازم باشد:

• هرگونه بیماری زمینه ای را درمان کنید

• داروهای ضد افسردگی را تغییر دهید

• رفتار درمانی شناختی (CBT) یا درمان جنسی داشته باشید

• تحریک کلیتورال را در حین استمنا و مقاربت جنسی افزایش دهید

مشاوره زوجین یکی دیگر از گزینه های محبوب درمان این عارضه است. یک مشاور به شما و همسرتان کمک می کند تا اختلافات یا درگیری در مورد مسائل جنسی را حل کنید.

هورمون درمانی برای درمان اختلال ارگاسم

در برخی موارد، ممکن است از هورمون درمانی با استروژن استفاده شود. استروژن می تواند به افزایش میل جنسی یا میزان جریان خون در دستگاه تناسلی برای تحریک بیشتر کمک کند. هورمون درمانی با استروژن ممکن است شامل مصرف قرص، استفاده از پچ یا ژل روی دستگاه تناسلی باشد. تستوسترون درمانی گزینه دیگری است. با این حال، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) آن را برای درمان اختلال عملکرد ارگاسم در زنان تأیید نکرده است.

برخی از محصولات بدون نسخه (OTC) و مکمل های غذایی نیز ممکن است به زنان مبتلا به اختلال عملکرد ارگاسم کمک کنند. روغن های برانگیخته کننده، باعث افزایش گرما و افزایش تحریک می شوند. این روغن ها ممکن است برای استفاده در هنگام رابطه جنسی مفید باشند.

قبل از استفاده از هرگونه فرآورده یا داروی OTC حتماً با پزشک خود صحبت کنید. آنها ممکن است باعث واکنش آلرژیک شوند و یا با داروهای دیگری که مصرف می کنید تداخل داشته باشند.

چشم انداز افراد مبتلا به اختلال عملکرد ارگاسم چیست؟

ناتوانی در ارگاسم می تواند ناامید کننده باشد و ممکن است بر روابط شما تأثیر بگذارد. با این حال، ممکن است با درمان مناسب بتوانید به اوج لذت جنسی برسید. مهم است که بدانید شما تنها نیستید. بسیاری از زنان در مقطعی از زندگی خود با اختلال عملکرد ارگاسم برخورد می کنند.

اگر دچار اختلال ارگاسم هستید، ممکن است روان درمانی نیز مفید باشد. ملاقات با یک درمانگر می تواند به شما و همسرتان کمک کند تا درباره نیازها و خواسته های جنسی یکدیگر بیشتر بدانید. همچنین به حل هر گونه عوامل استرس زای روزمره که ممکن است در این موضوع موثر باشد، پرداخته خواهد شد. با حل این دلایل اساسی می توانید در آینده به ارگاسم برسید.

مطالعه بیشتر:

10 روش به ارگاسم رسیدن زنان

درمان اختلال ارگاسم و دلایل آنورگاسمی در زنان

درمان خانگی و پیشگیری از اختلال نعوظ در مردان

ارگاسم یا ارضا شدن در بارداری آیا خطرناک است؟

?پرسش و پاسخ های اختلال ارگاسم

هورمون درمانی برای درمان اختلال ارگاسم چگونه انجام می شود؟

در برخی موارد، ممکن است از هورمون درمانی با استروژن استفاده شود. استروژن می تواند به افزایش میل جنسی یا میزان جریان خون در دستگاه تناسلی برای تحریک بیشتر کمک کند.

اختلال ارگاسم چگونه درمان می شود؟

درمان اختلال عملکرد ارگاسم به علت بیماری بستگی دارد. شاید لازم باشد: • هرگونه بیماری زمینه ای را درمان کنید • داروهای ضد افسردگی را تغییر دهید • رفتار درمانی شناختی (CBT) یا درمان جنسی داشته باشید • تحریک کلیتورال را در حین استمنا و مقاربت جنسی افزایش دهید

اختلال ارگاسم چگونه تشخیص داده می شود؟

اگر فکر می کنید اختلال عملکرد ارگاسم دارید، باید یک قرار ملاقات با متخصص یا ماما خود بگذارید. آنها قادر به تشخیص وضعیت شما و ارائه یک برنامه درمانی مناسب خواهند بود. کمک گرفتن از پزشک بهترین روش برای اطمینان از لذت کامل دوباره از فعالیت جنسی است.

چه عواملی باعث اختلال ارگاسم می شود؟

• سن بالا • مشکلات پزشکی زمینه ای، مانند دیابت • سابقه جراحی های زنان، مانند برداشتن رحم • استفاده از داروهای خاص، به ویژه مهارکننده های انتخابی جذب مجدد سروتونین (SSRI) برای افسردگی • اعتقادات فرهنگی یا مذهبی

منبع: HEALTHLINE